Karperkrant.nl

Verslag WK

woensdag 8 september 2010
Het WK Judo begint deze week in Tokio. Olympisch kampioen Mark Huizinga zit dan aan de oevers van Lac de Madine te vissen op karpers.

Het bos aan de boorden van het Noord-Franse Lac de Madine is dichtbegroeid en vrijwel ontoegankelijk. Het gebruik van een auto is geen optie. En dus wordt het een uitdagende wandeling over omgevallen bomen, langs honderden springende kikkers én langs de littekens van de Tweede Wereldoorlog. Bommenwerpers van de Geallieerden gebruikten het water om hun overbodige ammunitie te lozen. De kraters in het bos bewijzen dat de precisie van de piloten af en toe te wensen over liet.

Omdat de Amerikanen ook in de Eerste Wereldoorlog hevig vochten in de omgeving van het meer, heeft het bos de uitstraling van een oud slagveld. Wat ontbreekt zijn de geweren. In plaats daarvan doemen er aan het einde van de wandeling vier hengels op. Twee van die hengels zijn van een oud-militair, dat wel. Welkom bij de World Carp Classic, het WK karpervissen.

Tussen ruim twintigduizend euro aan materiaal heet oud-judoka Mark Huizinga (36) ons welkom. De olympisch kampioen van Sydney vist vanaf zijn elfde op karper. Maar het WK in Noord-Frankrijk is zijn eerste wedstrijd. Altijd stond zijn leven in het teken van de sport. ‘Ik kon moeilijk een hele nacht langs het water zitten, niet echt goed voor mijn nachtrust.’

Nu heeft hij die tijd wel. De Spelen van Peking waren zijn laatste toernooi. Hij nam in 2009 een jaar onbetaald verlof om te ontdekken wat het leven nog meer te bieden heeft. Huizinga vertrok in zijn eentje naar Aruba, leerde daar kitesurfen en duiken. En natuurlijk zat hij regelmatig aan het water. Veelal in Frankrijk, aan de Lot. ‘Je zit in de natuur, bent lekker ontspannen. Tegelijkertijd is het ook spannend. Zeker op de momenten dat je een aanbeet hebt. Diezelfde spanning had ik ook toen ik als jongen van twaalf naast mijn ouders op een stoeltje zat en mijn dobber zag ondergaan. Ik maak me hier niet populair mee, maar ik heb er wel moeite mee vissen als een echte sport te zien. Ik kom uit de topsport en ik mis het fysieke aspect. Zweten, verzuren, dat werk. Vissen is meer puzzelen, je moet een strijdplan bedenken.’

Huizinga staat op. Een half uur eerder heeft het startsein van het prestigieuze toernooi geklonken. Samen met teamgenoot Hans Sissingh gaat hij in een rubberbootje het water op, de visstek in kaart brengen met onder meer een dieptemeter én een duikbril. Huizinga geeft uitleg. ‘Als het water helder is, kun je even je kop in het water steken om te zoeken naar eventuele obstakels onder water.’

Loting Echt blij met de idyllische locatie tussen de bomen is de oud-judoka niet. Waar hij ook kijkt, overal om hem heen tuurt hij tegen de tentjes van de andere deelnemers aan. Het is te druk. Huizinga: ‘Succes is in grote mate afhankelijk van de stek die je via loting krijgt toegewezen. En ik kan je nu al zeggen dat wij niet overall winnaar zullen worden. De kans is zelfs aanwezig dat je tijdens zo’n week helemaal niets vangt.’

Tegen achten, bijna zes uur na de start, gaat Huizinga opnieuw het water op. Dit keer om zijn twee lijnen uit te zetten. Het vissen begint nu echt. Wat hij intussen heeft gedaan? Voeren, zijn materiaal op orde maken en natuurlijk de ideale locatie voor zijn twee lijnen bepalen. De mannen mogen tot zaterdagochtend vissen en dus gaat alles in een ontspannen tempo. Huizinga lacht. ‘Maar ik denk nu al: Hadden we ons vanochtend maar iets meer gehaast. We zitten toch aan een tijd vast.’

Levensvragen
Maar haasten heeft hij al genoeg gedaan. Niet alleen tijdens zijn carrière als topsporter, maar zelfs tijdens zijn jaar vrijaf. Huizinga ging op zoek naar de antwoorden op allerlei levensvragen. En zoals het een goede topsporter betaamt, gaf hij zichzelf een doel. ‘Ik móést de antwoorden op al mijn vragen aan het einde van dat jaar hebben. Zo deed ik dat als judoka ook en dan lukte dat. Maar zo werkte dat nu niet. Een zwart gat? Dat niet. Maar ik heb wel enkele treurige weken gehad. Want het ging toch opeens nergens meer om? Het was niet meer spannend. En wat wilde ik nou? In Nederland of in het buitenland wonen? En wilde ik samenwonen met iemand? Allemaal levensvragen. Het voelde als een verplichting om alles op een rijtje te hebben. Zo had ik namelijk altijd geleefd. Op een gegeven moment vlucht je in het doen van zo veel mogelijk leuke dingen.’

Zijn jaar vrijaf leverde meer vragen op dan antwoorden. Het was de bedoeling dat hij zou terugkeren bij Defensie, maar Huizinga besloot een andere weg in te slaan. Hij geeft lezingen, oriënteert zich als judocoach én maakt karperreizen voor zijn sponsoren. ‘Ik zie het nu allemaal wel. Misschien duurt het nog 35 jaar voordat ik een antwoord heb op al mijn vragen. Ik heb geen haast meer. En dat bevalt me wel.’

Haast heeft hij alleen nog als de pieper op één van de hengels afgaat. Huizinga spurt uit zijn stoel naar voren. Met grote ogen en zijn armen uit elkaar wacht hij op een volgend signaal. Maar al snel is het weer doodstil rondom de stek van het team. Vals alarm. ‘Hier draait het toch om. Dat is het mooiste moment, als die pieper afgaat. Je krijgt een kleine adrenalinestoot. Maar zelfs als ik niets vang, kan ik vaak nog zeggen dat ik lekker gevist heb.’

Bron: Pers